Page 63

Bever360

Het zogenaamde ‘openen’ is de ultieme kick voor canyoning-professionals. Han Keuning – de canyoneer met ruim twintig jaar ervaring en bedwinger van gemiddeld zeventig canyonings per jaar – leeft voor die hoogtepunten. Hij voelt zich dan een ontdekkingsreiziger. ‘Het is een virus. De spanning van het onbekende. Elke keer weer. Gelukkig is mijn vriendin met hetzelfde virus besmet geraakt.’ Punaises Op een wereldkaart prijken punaises. Het zijn er tientallen. Zo nu en dan plaatst hij nieuwe stippen. ‘Het zijn plekken in de wereld waarvan ik weet dat er ongeopende kloven zijn en waar ik dolgraag naartoe zou willen. In Zuid-Afrika en vooral in Zuid-Amerika. In Brazilië heb ik zo’n expeditie ondernomen, een geweldige, haast surrealistische ervaring.’ Toen trok Han als lid van een internationaal canyoningteam naar het zuiden van Brazilië, naar het immens grote nationaal park Alto Ribeira. Op circa 300 kilometer afstand van São Paulo, te midden van het Noord-Atlantisch Regenwoud, waande hij zich in een walhalla van driehonderd grotten en kloven. ‘Ik ken de namen van de kloven die wij openden uit mijn hoofd: de Bethary Canyon, de Passo Vinte, Serra Grande en de Tres Meninas. Je kunt ze nu allemaal op internet vinden als toegankelijke kloven, waar recreanten nu ook echt doorheen gaan.’ Recreanten en thrillseekers Han is eigenaar van canyoningscholen in Nederland en België. Hij weet waarover hij praat en probeert voor veel Nederlanders de sport dichterbij te brengen. ‘Het is een sport die in ons land nauwelijks bekendheid geniet, maar in de Belgische Ardennen door recreanten en thrillseekers veel in de weekeinden wordt beoefend. Dan gaat het niet om het betreden van nieuwe kloven, want die zijn daar niet, maar om de sportieve fun: het uitstippelen van een route waarin klimmen, abseilen, navigeren en documenteren in teamverband uiterst secuur gebeurt.’ Hij vervolgt zijn verhaal op strikte toon: ‘Een nauwkeurige voorbereiding neemt de helft van de tijd in beslag. Wie dat niet serieus doet, riskeert grote ongelukken. Ja, natuurlijk kan canyoning gevaarlijk zijn. We waren in Brazilië op alles voorbereid. Maar dat ben ik eigenlijk altijd. En toch heb ik wel eens mijn rug gebroken. En op een ander moment een klaplong gehad, terwijl ook ooit mijn ribben gehavend uit de strijd kwamen. Ik viel 25 meter naar beneden, domme pech en onoplettendheid van het team. Maar ja, het gebeurt wel!’ Hij lacht met een klein mondje, om er daarna met een ernstige blik aan toe te voegen: ‘Het kan nog erger. In de Franse Pyreneeën viel dit jaar een vrouw naar beneden en werd direct aangevallen door een groep gieren. Na een uur was er niets meer van haar over. Dat kan ons ook overkomen als we niet opletten. De natuur is grootser dan wie dan ook. En gieren zijn vaste klant in de Zuid-Amerikaanse kloven.’ Verdwaald Terug naar de extreme expeditie in Brazilië, waar Keuning met zeven andere ervaren canyoneers drie weken lang de ene na de andere ongerepte kloof in kaart bracht. Dat ‘openen’ ging niet zonder slag of stoot. Meermalen was het ongemeen spannend in het team. ‘Ja, direct bij de start al. Bij aankomst in het natuurpark bleek dat onze gids voor het eerste deel van de tocht, de bewuste canyondag, wat anders te doen had. Er werd een vervanger gezocht. We twijfelden toen die persoon zich voorstelde, maar zijn toch met hem meegegaan, dwars door de jungle. Dat hadden we beter niet kunnen doen. De beloofde anderhalf uur durende wandeltocht naar de kloof werd uiteindelijk een helse tocht van zes uur. We waren verdwaald, al wilde de gids dat eerst niet toegeven! Midden in de bush dreigden we te stranden: nog niet eens bij de kloven aangekomen. Dramatisch.’ Han weet het als de dag van gister, het dilemma waar de groep voor stond toen ze na vele omwegen wel bij de kloven aankwamen. ‘Wat doe je met een gids die 063 Met het team op weg naar de canyon. Hebben we alles?


Bever360
To see the actual publication please follow the link above